Irena Zajdel

Historia polskich wnętrz nie zaczyna się od białych kuchni i skandynawskich inspiracji, tylko od stołów po babciach, meblościanek z PRL‑u, lastryko na klatkach i mieszkań, w których „ma być ciepło, a reszta się jakoś ułoży”. Udajemy, że dziś urządzamy się tylko „nowocześnie” i „pod siebie”, ale między kredytem, gazetką z promocją a algorytmem w telefonie często gramy według cudzych scenariuszy – architektów, sieciówek, internetu i własnych rodowych lęków przed pomyłką. Ten tekst jest zaproszeniem, żeby zajrzeć pod białą farbę: zobaczyć, jak naprawdę mieszkają Polacy, dlaczego tak boimy się koloru i co się dzieje, kiedy do „idealnego” salonu wpuszczamy stół po babci, fotel z historią albo odważniejszy odcień niż bezpieczny beż.